Personal Psychology

ผมนึกถึงที่วินเคยรีวิวคอร์สผมไว้อันนึงว่า “พี่คริสรับฟังและคุยกันอย่าง Constructive มากๆ ผมคิดว่าผมเป็นคนที่จับความรู้สึกคนได้ไวมากๆคนนึงนะ แต่ผมไม่สัมผัสถึงความรู้สึกไม่โอเค หรือไม่พอใจจากพี่คริสเลยแม้แต่นิดเดียว คือแว่บเดียว หรือหางตานิดเดียวก็ไม่มี รับรู้ได้และไม่ผิดหวังเลยว่าพี่คริส Empathy จริงๆ” ส่วนตัวผมเชื่อว่าเรียนเรื่องจิตวิทยาเป็นเรื่องส่วนบุคคลมากๆ ในคอร์สที่ผมสอนผมก็สอนตลอดว่า จิตวิทยาที่ผมสอนที่เอามาประยุกต์ใช้ในการออกแบบเนี่ย ผมอยากให้สนใจว่ามันมีประโยชน์กับคุณมั้ย ถ้ามันมีก็ใช้ ไม่มีก็ถอนออก จนมีสโลแกนที่ประกาศก่อนเสมอว่าการเรียนของเรานั้นใช้หลักการ…

Defense Mechanism ของคนเราไม่เหมือนกันนะ

“ทำไมเราแนะนำอะไรไปแล้วเขาไม่ฟังเลยวะ” หลายๆ ครั้งเวลาที่ใครคนใดคนนึงมีความทุกข์ ผมจะเห็นเพื่อนหรือคนที่ห่วงใยเข้าไปให้คำแนะนำในการจัดการจิตใจของตัวเอง และผมมักจะได้ยินและเห็นอารมณ์หงุดหงิดกลับมาเสมอ เวลาคนเป็นโรคซึมเศร้า แพทย์และนักจิตวิทยาต่างแนะนำว่าเราไม่ควรไปบอกเขาว่า “สู้ๆ นะ” ทั้งๆ ที่มันเป็นคำที่ให้กำลังใจคนได้หลายคน และพอคนแชร์คำแนะนำนี้มากๆ หลายๆ คนก็เลยหงุดหงิดว่า “พูดอะไรก็ไม่ได้เลย” เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมสนใจและอยากไขปริศนา เพื่อให้เราเข้าใจตัวเองและผู้อื่นมากขึ้น